ในโลกนี้ มีสัตว์เพียงสองเผ่าพันธุ์ที่มีวัฒนธรรมการทำสงคราม (สัตว์มีการต่อสู้กันตามธรรมชาติเพื่อแย่งอาหาร ถิ่นที่อยู่ หรือคู่สำหรับสืบพันธุ์ แต่ไม่ได้ต่อสู้สงครามกันเพราะความขัดแย้งเรื่องอื่น ๆ นักวิทยาศาสตร์ยังงงอยู่จนทุกวันนี้ ที่ได้พบว่า ลิงชิมแปนซีที่อยู่ดี ๆ ก็มีการยกพวกจากป่าแห่งหนึ่งไปอีกแห่งหนึ่ง เพื่อไปฆ่าฟันลิงชิมแปนซีอีกกลุ่มหนึ่ง แล้วก็แยกย้ายกันไปเฉย ๆ โดยไม่ได้มีเรื่องของการแย่งคู่ แย่งอาหาร หรือถิ่นที่อยู่แต่อย่างไร เหมือนกับที่มนุษย์ยกพวกฆ่ากันเพราะมีอุดมการณ์ทางการเมือง หรือ ศาสนาที่แตกต่างกัน) คือ คน และ ลิงชิมแปนซี ที่การฆ่าล้างผลาญกัน ไม่ได้มีสาเหตุจากการแย่งอาหาร ถิ่นที่อยู่อาศัย หรือ แย่งเพศตรงข้ามเพื่อสืบเผ่าพันธุ์แต่อย่างไร

แต่มีอยู่เผ่าพันธุ์เดียวที่มีการฆ่าตัวตาย คือมนุษย์ (สัตว์โลกที่มีวัฒนธรรมซับซ้อนที่สุดคือมนุษย์ ซึ่งถ้ามองว่าการฆ่าตัวตายในแง่ความเจริญด้านวัฒนธรรมแล้ว ก็น่าจะใช่)

ส่วนที่ทำให้สัตว์โลกสองเผ่าพันธุ์นี้ทำสงครามกันเองได้ อาจจะมาจากยีนต์ที่เหมือนกันถึง 98.4 % โดยลิงชิมแปนซีซึ่งถือเป็นสัตว์โลกที่มีความใกล้เคียงมนุษย์มากที่สุดในแง่โครงสร้างของยีนต์

แต่ส่วนที่ทำให้เรารู้จักฆ่าตัวตาย คือส่วนต่างอีก 1.6 % ของยีนต์ที่เหลือ

ส่วนสัตว์ที่มีความใกล้ชิดเป็นญาติเรามากที่สุดคือลิงกอริลล่าที่มีความแตกต่างของยีนต์จากเราเพียง 3 % ไม่ปรากฏว่ามีวัฒนธรรมทั้งสองเหมือนกับมนุษย์

มนุษย์จึงได้ครองตำแหน่งของ Super Predator บนโลกใบนี้ แต่เพียงผู้เดียว ที่สามารถประดิษฐ์เหตุผลต่าง ๆ รวมถึงเรื่องจริยธรรม มโนธรรม ศาสนา และความต้องการเทียม ขึ้นมาแข่งขันกันได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด โดยนักเศรษฐศาสตร์ได้สรุปสาเหตุของการแข่งขันกันของมนุษย์จากมูลเหตุจูงใจ 3 ด้านใหญ่ ๆ คือ

1. แรงจูงใจจากผลตอบแทนทางเศรษฐกิจ ไม่ว่ารายได้ที่มากขึ้น การครอบครองสิทธิบางอย่างเหนือกว่าผู้อื่น สัดส่วนตลาด กำไร หรือแม้แต่ สิทธิที่ยังไม่เกิด อย่างวอร์แรนท์หุ้นเป็นต้น

2. แรงจูงใจด้านสังคม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสถานะสังคมที่เหนือกว่า การเป็นที่รู้จัก

3. แรงจูงใจด้านจริยธรรม ที่คอยควบคุมไม่ให้มนุษย์เราใช้ยีนต์ส่วน 1.6 % ในทางลบมากเกินไป

ว่ากันว่า สังคมที่วิวัฒน์แล้วจะถูกชี้นำโดยแรงจูงใจสองอย่างหลังมากกว่าอย่างแรก หากเราจะวัดสังคมของเราว่าอยู่ในระดับไหน ก็ดูได้จากคนกลุ่มใหญ่ในสังคมให้ความสำคัญกับแรงจูงใจเรื่องไหนมากกว่ากัน (สังคมไทยยังให้ความสำคัญกับฐานะมากกว่าความดี ความสามารถ และก็ไม่ได้ลึกซึ้งพอที่จะไปประเมิน ตีความด้านจริยธรรมได้จริง ๆ จึงทำให้จริยธรรมเป็นเครื่องมือในการหากินของคนบางกลุ่ม) ผู้เขียนยังปักใจเชื่อว่า สังคมเรายังไม่วิวัฒน์มากพอที่จะตรวจสอบกันเองได้ และมักจะลงเอยโดยให้คนที่มีแรงจูงใจทางด้านเศรษฐกิจซื้อสิทธิทางสังคมเข้ามาเป็นตาอยู่ตัดสินแทนเรา เหมือนที่เกิดขึ้นในภาคการเมืองขณะนี้ เราจึงเป็นกบเลือกนาย (นกกระสามากินเรา) อยู่ตลอดเวลา

ในการช่วงชิงพื้นที่และทรัพยากร เพื่อตอบสนองแรงจูงใจของตนเองทั้ง 3 อย่างข้างต้นนี้ของกลุ่มนักล่า super predator ซึ่งมีอยู่ 4 กลุ่มใหญ่คือ

1. รัฐ : เป็นกลุ่มอำนาจกลุ่มแรกที่สุดนับจากวันที่มนุษย์เริ่มรู้จักการรวมกลุ่ม โดยมีอำนาจที่ได้จากการทอนอำนาจและเสรีภาพของปัจเจกชนแต่ละคนในอาณาจักรไปให้กลุ่มบุคคลหนึ่งใช้ ด้วยการอ้างว่า เพื่อนำอำนาจนั้นมาจัดระเบียบ กติกาสังคม แต่ ณ วันนี้ ผู้ที่เสียสละอำนาจไปเริ่มตั้งคำถามกับความชอบธรรมในการใช้อำนาจนั้น ๆ ของกลุ่มบุคคลที่เป็นรัฐะ

2. ธุรกิจขนาดใหญ่: กลุ่มอำนาจที่ก่อตัวตั้งแต่มนุษย์เริ่มรู้จักค้าขาย แลกเปลี่ยน โดยแลกอำนาจทางเศรษฐกิจของกลุ่มด้วยการจ่ายเงินค่าต๋งให้รัฐบาลกลาง (แม้แต่เงินที่มาเฟียรีดไถก็เข้าข่ายนี้) ในรูปของภาษีบ้าง สัมปทานรัฐบ้าง เพื่อแลกกับการครอบครองสิทธิ์ แต่อำนาจที่ใหญ่ขึ้นของกลุ่มนี้ทำให้มีอำนาจต่อรองกับรัฐ ทั้งรัฐที่ตนสังกัดอยู่ หรือกับรัฐที่ตนเองเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์มีมากขึ้น คราใดที่กลุ่มนี้ขู่ว่าจะถอนการลงทุน ก็ทำให้กลุ่มอำนาจแรกคือรัฐะ ผวาทุกทีไป

3. องค์กรการกุศล: เป็นอีกกลุ่มอำนาจที่มีอิทธิพลสูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเมื่อกลุ่มอำนาจกลุ่มที่หนึ่งรวมหัวกับกลุ่มอำนาจกลุ่มที่สองกดขี่ประชาชน กลุ่มอำนาจนี้ จึงต้องออกโรงมาปกปักษ์รักษา เครื่องมือที่ใช้ในการต่อกรของกลุ่มนี้ คือ อหิงสา จริยธรรม คุณธรรมความดี และก็เพราะกลุ่มนี้ที่คอยดูดซับแรงงานล้นตลาดจากการเลิกสงคราม (กิจกรรมของรัฐ) และ การจ้างงาน (กิจกรรมของธุรกิจ) หลาย ๆ ประเทศที่ระบบเศรษฐกิจตกต่ำ คนตกงาน แต่ยังดำรงอยู่ได้ ก็เพราะคนในสังคมมีคุณธรรม

4. ปัจเจกชน: ถือเป็นกลุ่มอำนาจสุดท้ายที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น เมื่อปัจเจกชนรู้จักการใช้เครื่องมือที่มีอยู่ต่อกร คานอำนาจกับกลุ่มอำนาจกลุ่มอื่น ๆ ที่เข้ามากอบโกยเอาเปรียบตนเอง จะถือว่ากลุ่มนี้เริ่มอุบัติขึ้นเมื่อไม่ถึง 50 ปีที่ผ่านมานี้ก็ได้ เครื่องมือที่กลุ่มนี้ใช้ในการต่อกร คือ เครื่องมือใหม่ในยุคโลกาภิวัฒน์ที่ 3.0 ในปี พ.ศ 2549 นิตยสารทรงพลังอย่าง Time ได้เลือกบุคคลแห่งปีเป็น “คุณ” หมายถึงปัจเจกบุคคลทุกคน นั่นเป็นการตอกย้ำว่า ยุคแห่งผู้คานอำนาจกลุ่มใหญ่ได้มาถึงแล้ว

ในสังคม super predator ทั้งสี่กลุ่มมีการห้ำหั่น แข่งขัน คานอำนาจกันจนมั่วไปหมด หาพรมแดนที่ชัดเจนไม่ได้ การห้ำหั่นไม่ได้มีเฉพาะผู้เล่นในแต่ละกลุ่ม เช่น รัฐแข่งกับรัฐ หรือบริษัทค้าปลีกเทสโก้แข่งกับคาร์ฟูร์เท่านั้น แต่ยังมีการแข่งขันข้ามกลุ่มกัน เช่น ห้างวอลล์มาร์ท มีการต่อรองอำนาจกับรัฐบาลจีนได้ผลมากกว่ารัฐบาลอเมริกาที่ต่อรองกับรัฐบาลอเมริกา หรือคนซื้อรถยนต์ฮอนด้ามีสิทธิ์ที่จะทำให้บริษัทรถยนต์ฮอนด้าสั่นคลอนมากกว่าคู่แข่งตรงอย่างโตโยต้าเสียอีก ที่การแข่งขันข้ามกลุ่มกันนี้ เราคงไม่ได้เห็นในเกมอื่น ๆ อย่างเช่นในเกมฟุตบอล เราคงไม่ได้เห็นการเล่นข้ามเส้นของผู้แสดงทั้ง 4 กลุ่มที่ประกอบไปด้วย ผู้เล่นทั้งสองฝ่าย กรรมการ และ คนดู โดยต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตนเองไป เพื่อให้เกมออกมาสมบูรณ์ แต่ภาพการเล่นข้ามช๊อตอย่างกรรมการก็ไปเล่นเป็นคนดู หรือเข้าข้างใดข้างหนึ่ง หรือคนดูก็ลงมาช่วยเตะ และคนเตะ ก็ช่วยกันเตะให้ฝ่ายตรงกันข้ามมั่วไปหมด จนเราจับจุดไม่ได้ จะไม่ปรากฏเหมือนการแข่งขันกันแย่งผลประโยชน์ดังในโลกธุรกิจ

ลองมาดูรายละเอียดดุลย์อำนาจใหม่ของแต่ละกลุ่ม .......คลิกที่นี่
"Please contact bananaclick@gmail.com for quotation."