เพียงชั่วโมงเศษๆ จากกรุงเทพ นกเหล็กการบินไทยก็ถลาร่อนลงจอดสนามบินเชียงใหม่อย่างนิ่มนวล ผู้โดยสารเต็มลำทะยอยลงจากเครื่อง ผมเดินไปรับสัมภาระซึ่งฝากมาใต้ท้องเครื่องเรียบร้อย ก็ออกมาพบกับฝูงชนภายนอกที่ชูป้ายชื่อญาติจากกรุงเทพฯสลอน พยายามมองหาชื่อตัวเองก็ไม่มี มีแต่ชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนยิ้มทัก ผมถามรหัสก่อนว่า ใช่อาจารย์ก้องภูจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หรือเปล่า (เพราะไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน) เขาปฏิเสธ แต่ยอมรับว่าทางมหาวิทยาลัยฯ ส่งมาเนื่องจากอาจารย์ก้องภูติดประชุม เขาจึงมารับแทน ผมสงสัยว่าทำไมจึงรู้จักผม ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนตอบว่า โบร์ชัวร์ที่คณะพิมพ์ประชาสัมพันธ์งานสัมมนาแล้วแจกเป็นพันๆ ใบมีรูปอาจารย์ติดอยู่ด้วย ?!! ผมขอโทษที่ต้องให้รอนาน เนื่องจากเครื่องดีเลย์ เขาเป็นอาจารย์สอนไฟแนนซ์อยู่ที่คณะ เราแลกเปลี่ยนความรู้กันเรื่องการเงิน, บัญชี ระหว่างทางไปที่โรงแรมภูคำ พอถึงที่พัก เราก็แยกกัน เพราะช่วงนั้นทางคณะมีการจัด “งานวัด” ให้นักศึกษาทำกิจกรรม ออกร้าน และมีการละเล่นต่างๆ ซึ่งเขาจะต้องไปช่วยดูแลด้วย

ผมนำเสื้อผ้าไปเก็บบนห้องเรียบร้อยแล้ว นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้รับประทานอาหาร ก็เลยออกไปสำรวจเส้นทางรอบบริเวณโรงแรมภูคำ ซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่และอยู่หัวมุมถนนพอดี ด้านหนึ่งคือถนนห้วยแก้วที่จะเป็นเส้นทางทอดขึ้นไปสู่ดอยสุเทพ ผมเลือกเดินถนนสายนี้ เพราะเห็นมีแสงไฟจากร้านรวงต่างๆ ยังเปิดทำการอยู่ แวะเติมเสบียงให้ท้องด้วยเส้นเล็กน้ำตกเสร็จก็เดินทอดน่องไปเรื่อย ถนนสายนี้เป็นถนนด้านหน้าของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีร้านขายอาหารเรียงรายอยู่สองข้างทาง, ร้านคาเฟอินเทอร์เน็ต, ร้านหนังสือ, ร้านสะดวกซื้อ ก่อนถึงหน้ามหาวิทยาลัย มีห้องโฆษณายาดมตั้งอยู่ด้วย ป้ายโฆษณาทั้งสามด้านทำให้ผมเข้าใจไปว่าเป็นห้องสำหรับนักท่องเที่ยวพักผ่อนและดมยายี่ห้อนี้ ยังนึกชมชอบไอเดีย แต่เข้าไปดูภายใน กลับไม่มีที่นั่ง มีจอคอมพิวเตอร์ระบบสัมผัสบ่งบอกถึงสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ในเชียงใหม่ สติ๊กเกอร์ด้านล่างของจอ ตัวอักษรหลุดลอกไปบ้าง ผมพยายามผสมพยัญชนะกับสระที่หลงเหลืออยู่พอได้ใจความว่า “สาธารณสมบัติโปรดช่วยกันรักษา” ส่วนประโยคข้างหน้าอ่านไม่ออก ใครทราบลองส่งคำตอบมาบอกก็ดีเหมือนกันนะครับ ผมเชื่อว่าเชียงใหม่มีโบราณสถานมาก ประโยคข้างหน้าอาจเป็น “ความลับ” บางอย่างที่ไม่ต้องการให้ผู้อื่นล่วงรู้....

หน้ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีซอยกว้างประมาณสิบกว่าเมตร เป็นที่ตั้งของร้านรวงที่เรียงรายซอยแบ่งเป็นห้องเล็กๆ เหมือนตลาดสัญจร ซึ่งเป็นที่นิยมมากสำหรับชาวเชียงใหม่ เพราะสินค้าราคาไม่แพง แถมต่อรองราคาได้ ผมเดินสำรวจส่วนใหญ่จะเป็นผลิตภัณฑ์สำหรับสุภาพสตรี เช่นเสื้อผ้าแฟชั่น, ยกทรง, กางเกงใน, กำไล, เข็มขัด และอีกหลายอย่างซึ่งผมไม่จำเป็นต้องใช้ แต่เพื่อเป็นการกระจายรายได้สู่ท้องถิ่น เลยแวะซื้อโปสการ์ดที่มีข้อคิดมาสามใบคือ 1. ชื่นชมกับทุกสิ่ง แต่-ไม่ยึดติดกับทุกอย่าง 2. ทุกทุกสิ่งที่กระทำลงไป จะส่งผลกระทบต่อทุกทุกอย่างที่จะตามมา 3. ทุกอย่างรอบตัวกำลังเคลื่อนผ่านด้วยความเร็วสูงสุด หากใครไม่ปรับตัวก็จะจางหายตลอดไป (ใครสามารถถอดรหัสสติ๊กเกอร์ข้อความในตู้ยาดมได้ทั้งหมดแล้วอีเมล์มาหาผม จะส่งโปสการ์ดไปให้ 3 ใบเป็นรางวัล เฉพาะคนที่อีเมล์มาคนแรกนะ อย่าลืมส่งที่อยู่มาด้วย) ปิดท้ายรายการย่ำราตรีคืนแรกที่เชียงใหม่ด้วยผลไม้พื้นเมือง(สตรอเบอรรี่) ที่เขาคลุกเกลือกับน้ำตาลจิ้มกินระหว่างเดินทางกลับโรงแรม อย่างเดียวดายใต้เงาจันทร์
"Please contact bananaclick@gmail.com for quotation."