วันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปี ชาวไทยทุกคน ถือเป็นวันสำคัญในชีวิต เพราะนอกจากจะเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชินีนาถ ที่ถือเป็น “แม่เมือง” ของแผ่นดิน แล้ว ยังถือเป็นวันแม่แห่งชาติ วันที่เหล่าบรรดาลูกๆ จะได้รำลึกถึงพระคุณมารดาผู้ให้กำเนิด เลี้ยงดูอุ้มชูเรามา

เนื่องจากคุณแม่ผมมีลูกชายถึงสี่คน ในวันแม่ (12 สิงหาคม) ลูกชายคนที่ 3 (ดร.อาณัติ) นั้นจองคิวพาไปเที่ยวชะอำสองวัน ดังนั้น ผมในฐานะพี่ชายคนโตเลยชิงจังหวะพาแม่ไปเลี้ยงข้าวเย็นในวันที่ 11 สิงหาคมเสียก่อน ผมรู้ว่าคุณแม่ชอบรับประทานกุ้ง ขนาดลงทุนไปซื้อที่อยุธยาไว้หลายแปลงเพราะกุ้งแม่น้ำอยุธยารสชาดดี แต่กว่าที่ผมจะกลับจากศูนย์พัฒนาพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ไทยที่ตึกฟอรั่ม ต้องติดอยู่บนท้องถนนนานมาก แวะเติมน้ำมันดีเซลอีกพันห้า ?!! ผมก็มาถึงบ้านหกโมงเย็นแล้ว เลยพาแม่ไปแกะกุ้งกินได้แถวพุทธมณฑลสายสอง แต่แค่นี้ผมคิดว่าแม่ก็ภูมิใจแล้วว่าลูกไม่ลืมตน

ระหว่างที่รับประทานกันไป ผมก็หวนระลึกถึงคืนวันอดีต สมัยที่ผมหนีออกจากบ้าน หนีออกจากโรงเรียน (แม่ผูกมิตรกับคนขายของแถวโรงเรียน แล้วก็วางกฎเกณฑ์ไว้ว่าก่อนเข้าเรียนต้องมาสวัสดีป้าคนนี้ก่อน นึกสภาพพนักงานตอกบัตรแล้วกัน ผมว่าวิธีนี้ผู้ปกครองจะเอาไปใช้ก็ดีเหมือนกันนะครับ เพราะว่าวันไหนไม่มาสวัสดี ป้าคนนี้ก็จะทำหน้าที่แจ้งข่าวสารให้แม่ผมทราบทันที) นี่เป็นกลยุทธ์ธุรกิจเรื่องการหาพันธมิตรที่แม่สอนผมไว้ในวัยเยาว์

โตขึ้นมาหน่อย แม่เริ่มลงทุนในด้านอสังหาริมทรัพย์ แม้ช่วงนั้นเงินจะยังไม่มากพอจะซื้อที่ดินริมถนน แต่แม่ก็ตัดสินใจซื้อ โดยระดมแชร์จากเพื่อนบ้านหลายคน ที่สำคัญ เครดิตสมัยนั้นของแม่ดี ขนาดที่ว่าให้คนมาลงทุนสร้างตึกสี่ชั้น ริมถนนนครสวรรค์ (นางเลิ้ง)ให้ก่อน โดยที่ไม่ต้องจ่ายเงินสด เมื่อตึกเสร็จ แม่ก็เริ่มผ่อนทยอยทั้งค่าที่ดินและค่าสร้างอาคาร โดยนำรายได้จากการให้เช่าชั้นล่าง, ชั้นสอง และชั้นสามมาชำระ ส่วนครอบครัวเราพักอยู่ชั้นสี่และชั้นลอย โดยมีทางเดินแยกต่างหาก (นี่คือเหตุผลที่ต้องอดทนเลือกทำอาคารริมถนน เพราะทันทีที่ก่อสร้างเสร็จ ก็จะแปรสภาพเป็นสินทรัพย์สร้างมูลค่าด้วยตัวของมันได้ทันที แต่ถ้าเราเลือกบ้านในทำเลที่ไม่ดี ก็จะมีแต่หนี้สินซึ่งต้องหารายรับจากที่อื่นมาทยอยผ่อนเป็นภาระต่อไป) พอครอบครัวเราต้องย้ายมาที่บ้านหลังใหญ่ขึ้น อาคารริมถนนแห่งนั้นก็ถูกขายไปด้วยมูลค่าที่สูงกว่าเดิมหลายเท่า

แม่ไม่ค่อยบังคับลูก แม่มีทางเลือกให้เสมอ ยกตัวอย่าง เวลาที่แม่จะไปซื้อกับข้าว ตอนนี้ครอบครัวเราย้ายมาอยู่แถวพุทธมณฑลสาย 3 แล้ว แม่จะบอกผมว่า “จะไปแมคโครบางแค หรือ แมคโครจรัญ 35”

จนกระทั่งวันหนึ่งผมมาเรียนการตลาด อาจารย์พนม ท่านเล่าปัญหาของคนขายผัดไทยว่า อยากให้คนซื้อผัดไทยที่ผัดกับไข่ด้วยเพราะจะได้กำไรค่าไข่เพิ่ม แต่พอถามลูกค้าว่าจะใส่ไข่หรือไม่ใส่ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็มักจะบอกว่าไม่ต้องใส่ อาจารย์ฯ จึงแนะนำไปว่าทีหลังให้ถามใหม่ว่าจะ “ใส่ไข่หนึ่งฟองหรือสองฟอง” แน่นอนว่าลูกค้าส่วนใหญ่ก็บอกว่าให้ใส่หนึ่งฟอง และก็มีบางส่วนที่บอกให้ใส่สองฟอง......

ด้วยวิธีแบบนี้ลูกค้าก็จะรู้สึกว่า ตนมีสิทธิ์เลือก และผู้ขายก็สมหวังไม่ว่าลูกค้าจะเลือกกรณีใด

เรื่องเหล่านี้ ที่นำมาพูดให้ฟังก็เพราะว่า บางทีปรมาจารย์การตลาดที่เก่งจริงๆ ก็ไม่ได้อยู่ไกลตัวเราเท่าไรนัก อยู่ที่ว่าเราจะรู้จักท่านอย่างแท้จริงแค่ไหน....ว่าไปแล้ว เราก็เป็นส่วนหนึ่งของท่าน

นักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ จึงไม่ควรลืมบุญคุณมารดา

หวังว่า วันนี้ทุกท่าน คงไม่ลืมกราบแม่ และรักแม่ตลอดไปนะครับ
"Please contact bananaclick@gmail.com for quotation."